یا ذخر من لا ذخر له  . . .

پناه به خدا از برخی صفات مذموم

اللَّهُمَّ إِنيِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَيَجَانِ الْحِرْصِ، وَ سَوْرَةِ الْغَضَبِ، وَ غَلَبَةِ الْحَسَدِ، وَ ضَعْفِ الصَّبْرِ، وَ قِلَّةِ الْقَنَاعَةِ، وَ شَكَاسَةِ الْخُلُقِ، وَ إِلْحَاحِ الشَّهْوَةِ، وَ مَلَكَةِ الْحَمِيَّۀ.

بار خدايا به تو پناه مي برم از حرص و تندى خشم و تسلّط حسد و سستى صبر و شكيبائى و كمى قناعت و بد خوئى و افراط (تجاوز از حدّ) خواهش نفس، و غلبه حميّت.

* کمک خواستن از خداوند در برابر نقشه های شیطان

اللَّهُمَّ احْلُلْ مَا عَقَدَ، وَ افْتُقْ مَا رَتَقَ، وَ افْسَخْ مَا دَبَّرَ، وَ ثَبِّطْهُ إِذَا عَزَمَ، وَ انْقُضْ مَا أَبْرَمَ.

خدايا! آن چه شيطان گره زند باز كن، و آن چه ببندد بگشا و آن چه بيانديشد برهم زن، و چون تصميم گيرد باز دار، و آن چه استوار نمايد، بشكن

این حالتی که الآن شما دارید این حالت خستگی حالت شکستی که انسان دارد که من بدخواه نیستم چه شده که اینطور شدم حادثه ها چرا اینطور به من هجوم آوردند چرا با من اینطور خصومت کردند چرا این ها اینطور دل شاد خواستند بکنند خودشان را چرا می خواهند من دشمن شاد بشوم با آن دیدی که می گویم همه ی این مباحث وضعیت جدیدی پیدا می کند یعنی این درک از غربت و تنهایی که الآن شما را احاطه نکرده این یکی از نعمت های بزرگ است آدم تا غریب و تنها نشود منقطع نمی شود من تا زمانی که این را دارم آن را دارم در واقع هیچ کسی را هم ندارم دیگر هی به این ها تکیه کردم روی این موج ها خانه ساختم لب دریا دیدی آدم این ماسه ها را جمع می کند یک خانه درست می کند یک موج می آید همه اش را می برد یعنی آدم یک عمر خودش را دیگران را همینطور معطل یک زندگی کرده که که هیچ قرار و استقراری نداشته حالا عنایت خدا آن تشر محبت خدا ما را بیدار کرده است ما این هستیم زن تو این است بچه های تو این هستند حالا این را از زن می گیرد یواش یواش از بچه ها می گیرد از خودت می گیرد از من می گیرد همه ی بت هایی که توی دل تو بزرگ نشده اند؟! همه این ها باید یک روز بشکنند یک تحول جدید ضروری است یعنی بداند آدم به خویش به پدر به مادر به برادر به زن به بچه ها دل ببندد این دلبستگی یک جایی شکسته خواهد شد؟